main()
{
print("test") //brakuje średnika, występuje błąd.
return 1;
}

main()
{
print("test"); //dodaliśmy średnik, kod skompilował się.
return 1;
}

main()
{
new x;
switch(x)
{
case 0: print("GtaOnline"); print("ToxiC"); print("Poradnik"); //źle zapisane funkcje
}
return 1;
}

main()
{
new x;
switch(x)
{
case 0: print("GtaOnline"), print("ToxiC"), print("Poradnik"); //poprawnie zapisane funkcje
}
return 1;
}

main()
{
new x;
switch(x)
{
case 0: //pod tą linią dodajemy klamrę otwierającą.
{
//tę klamrę musimy zamknąć na końcu kodu, po dodaniu funkcji
//tutaj umieszczamy kod funkcji, teraz jedna pod drugą, dzięki czemu kod jest czytelniejszy
print("GtaOnline");
print("ToxiC"); //teraz wszystkie funkcje zakończone są średnikiem.
print("Poradnik");
} //zamykamy klamrę, którą otworzyliśmy pod linijką 'case 0:'
}
return 1;
}

forward Funkcja(playerid);
public Funkcja(playerid, vehicleid)
{
//Jakiś kod, który się wykona w naszej funkcji.
}

//Kod pierwszy
forward Funkcja(vehicleid, playerid);
public Funkcja(playerid, vehicleid) //tutaj popełniliśmy błąd, ponieważ w forwardzie (linia wyżej) jako pierwsze jest vehicleid, a nie playerid!
{
//Kod
}

//Kod drugi
forward Funkcja(playerid, vehicleid);
public Funkcja(playerid, pojazd) //tutaj popełniliśmy błąd, ponieważ w forwardzie argumenty nazwaliśmy 'playerid' i 'vehicleid', a tutaj odwołujemy się do 'playerid' i 'pojazd'
{
//Kod
}

forward Funkcja(playerid, vehicleid);
public Funkcja(playerid, vehicleid)
{
//Kod
}

Kick("playerid");

Kick(playerid);

new string[];
string = "gtaonline";

new string[10] //wartość 10, bo ciąg znaków w naszym przypadku to gtaonline. Ma on 9 znaków, ale proponuję zawsze wpisać wartość o kilka większą - bez przesady oczywiście.
string = "gtaonline";//przypisujemy do zmiennej string ciąg znaków 'gtaonline'

new string1[8];
new string2[] = "Poradnik GtaOnline";
string1 = string2;

new string1[30]; // większa ilość znaków, np. 30
new string2[] = "Poradnik GtaOnline";
string1 = string2;